کیف مدرسه مهمترین وسیله ای بود که هر روز با خود به مدرسه می بردیم .

پری روزی ها کیف آنها به شکل یک مکعب مستطیل ،کوچک بود ، دربی، داشت که بایک جفت بسته می شد ، اما ن از روزی که هنگام بدو بدو در راه مدرسه جفت آن باز می شد ، بگذریم هدف ما از نوشتن کار برد این چمدان کوچک مدرسه رو است ،

میز نیمکت چوبی قهوه ای رنگی داشتیم که هنگام نوشتن دفترچه های خود را رو میز می گذاشتیم و می نوشتیم. ،(این میز نیمکت ها الان در موزه است ، دانشگاه هم از همین نیمکت ها داشت )

هنگام نوشتن دیکته برای اینکه نفر بغل دستی از روی دست شما ننویسد ، کیف می آمد روی میز و فاصله ما بین دفترچه ها را پر می کرد که این کار مثبت کیف بود

و اما کار بردی دیگر !!!

وقتی دانش آموزی را می خواستند تنبیه کنند ، او کنار تخته سیاه می ایستاد و یک پایش را از زمین بلند می کرد و دو دستش را بالا می برد به طوری که کف دست رو به بالا باشد ،

حالا نوبت کیف چمدانی بود ،

چندیدن چمدان روی دست دانش آموز قرار می گرفت، و باید چند ین دقیقه ای بایستد و وزن سنگین چمدان ها را تحمل کند ،

این هم تنبیه چمدانی ،

از شیطنت های دانش اموزی که زیر چمدان بود یاد آوری کنم ، وقتی معلم صورتش به سمت کلاس بود او پایش را روی زمین می گذاشت .

معلم مخصوصا این کار را می کرد . که دانش آموز خستگی را از خود دور کند .

فکر می کنم در فیلم پوآرو رو می توانیم چمدان را ببینیم .؟

این هم تنبیه چمدانی